Słońce w opozycji do Jowisza

Opozycja wobec Słońca: Zanim zrealizujesz zamiar, powinieneś zrozumieć, w jakim stopniu jest on naprawdę twój. Opozycja wobec Słońca uwypukla relację planety z wolą jednostki oraz różnorodne okoliczności imperatywne, które pojawiają się na jej drodze. Sam fakt występowania głównego aspektu między Słońcem a planetą oznacza, że jej zasada nigdy nie przejawi się niezależnie od woli jednostki ani od okoliczności kształtujących jej zachowanie; opozycja dodatkowo wskazuje na pewną przeciwstawność między tymi zasadami, często towarzyszy jej ujawnienie się jednej z nich na zewnątrz. Na niskim poziomie prowokuje to konflikt, gdy albo jednostka świadomie przeciwstawia się konkretnemu zewnętrznemu przejawowi zasady planety, albo odwrotnie — zewnętrzne warunki tłumią wewnętrzne przejawy zasady planetarnej, z którą się utożsamia. Na przykład przy opozycji Słońca do Marsa osoba będzie miała rozmaite konflikty i walki ze światem zewnętrznym (na wyższym poziomie — z samym sobą), ale przy bliższym przyjrzeniu się można zauważyć, że są one dwojakiego rodzaju: w pierwszym przypadku osoba akcentuje i internalizuje zasadę Słońca, przeciwstawiając swoją wolę i opanowanie zewnętrznej agresji (którą często prowokuje sama, swoją inicjatywą), w drugim zaś przeciwnie — przyjmuje agresywną pozycję Marsową i aktywnie walczy z imperatywną wrogą wolą, faktycznie podporządkowując się jej inicjatywie, czyli nie mając własnej. Jednocześnie jeden rodzaj konfliktu może łatwo przechodzić w drugi, co łatwo zauważyć po zmianie akcentu domów, w których znajdują się Słońce i Mars. Przy opozycji Słońca i Księżyca osoba stale walczy z samym sobą, a ludzie, z którymi od czasu do czasu się spiera, są w istocie figurantami, w których ucieleśniają się jej wola i ego. Pod tym aspektem tak bardzo potrzebują nauczyć się współpracować i rozumieć siebie nawzajem, gdyż akcentując Księżyc, czyli zajmując pozycję ego, osoba natychmiast czuje, jak na zewnętrznym horyzoncie zbierają się chmury grożące zniszczeniem jej domu, pozbawieniem rodziny i pożywienia (przynajmniej tak jej się wydaje), a zajmując pozycję Słońca, czyli włączając swoją wolę i inicjatywę, zaczyna działać w taki sposób, że (rzeczywiście) boleśnie narusza swoje życiowe interesy (dlaczego tak się dzieje, nie potrafi wyjaśnić). Pracowanie nad tym aspektem daje niezwykłą stabilność w życiu — to na przykład kobieta, która potrafi wyleczyć męża z alkoholizmu lub choroby psychicznej, a potem wychować z nim wspaniałe dzieci. Opozycja wobec Jowisza: Jeśli, będąc dumnym z kogoś innego, utożsamiamy się z nim, to będąc dumnym z siebie, musimy projektować siebie na kogoś innego. Opozycja wobec Jowisza nadaje planecie (i samej osobie w sferach przez nią rządzonych) poczucie wyjątkowej własnej ważności. Rzeczywiście, praca nad taką opozycją daje planecie wyjątkowo stabilną (karmicznie) uprzywilejowaną pozycję i stale pojawiające się możliwości rozszerzania jej zasady, zarówno w życiu samej osoby, jak i w życiu ludzi z nią związanych. Na niskim poziomie jednak nie ma konstruktywnej interakcji między zasadą jowiszową a planetarną, a w zależności od akcentu na planetach w opozycji, osoba znajduje się w jednej z dwóch sytuacji. Oczywiście przyjemniej jest, gdy akcent jest na Jowiszu, a osoba w sferach wpływu planety wewnętrznie czuje się bogaczem i potencjalnym dobroczyńcą dla tych, których wybierze według własnego uznania. Jednocześnie jednak zasada planetarna ginie za jego zarozumiałością, niepostrzeżenie ujawnia się na zewnątrz i stopniowo zaczyna działać przeciwko samej osobie. Na przykład opozycja Jowisza do Wenus może wydać utalentowanego i bardzo erudytowanego krytyka sztuki, ale na najniższym poziomie opracowania aspektu osoba będzie jedynie (ale z całkowitym wewnętrznym przekonaniem) wydawała się błyskotliwym ekspertem w dziedzinie sztuki (i miłości), będzie ciągle wychodziła ze swoimi sądami i pewnością siebie i równie ciągle wpadała w kłopoty, które jednak mogą jej nie przeszkadzać zbytnio. (Akcentowana opozycja Jowisza, na przykład jego opozycja do gromady, może dać oprócz wielkich możliwości i zdolności oraz silnych patronów całkowitą ślepotę na własną wielkość, szaloną zarozumiałość i całkowity brak samokrytycyzmu.) Akcent na planecie, przeciwnie, daje aktywację różnych zewnętrznych możliwości realizacji jej zasady, co stanowi wielką pokusę dla osoby, ale rozwój tego aspektu leży na ścieżce poszerzania właśnie wewnętrznych możliwości. Tak więc przy Wenus w opozycji do Jowisza ta alternatywa, z akcentem na Wenus, może wyglądać następująco: albo zewnętrzna sława, wystawy, działalność publiczna i międzynarodowa, albo zmiana kanału twórczego (opanowanego stylu lub techniki) i rozwój nowego. Opozycja Saturna do Jowisza może w pewnym momencie postawić osobę przed następującym wyborem: albo surowe zarządzanie licznymi podmiotami, albo rozwój i opanowanie rozległych obszarów wewnętrznego świata. Obie możliwości mogą być konieczne w życiu, ale ważne jest, aby nie mylić kolejności tych segmentów biografii.

Często pielęgnują arogancję i skrajny egocentryzm – tacy ludzie mają tendencję do wierzenia, że mogą robić wszystko, co im się podoba. Jeśli jednak zdołają zrównoważyć swoje działania z normami społecznymi i jasno określić swoje cele oraz metody, mogą osiągnąć swoje pragnienia dzięki determinacji i asertywności. Często przejawiają bezpodstawny, nieograniczony optymizm oraz skłonność do nadmiernego oddawania się przyjemnościom związanym z jedzeniem, seksem i nadużywaniem alkoholu. Często uważają się za pechowców i często znajdują się (nie bez własnego świadomego lub nieświadomego udziału) wplątani w kryminalne lub cywilne intrygi prawne. Często ponoszą straty z powodu konfliktów i kłótni, często tracąc dobytek przez nierozważne długi, co sprawia, że ich stabilność finansowa i dobrobyt materialny są stale zagrożone. Trudności zawodowe wynikają z nadmiernej dumy i arogancji, a także skłonności do przepracowania, uprzedzeń i ekstrawagancji. Ich zdrowie jest często kruche, powiązane z osłabioną funkcją wątroby oraz układu krążenia. Tacy ludzie są często życzliwi, ale głęboko nieszczęśliwi, często przekonani, że są biedni i pozbawieni przez los. Zwykle mają wyolbrzymione mniemanie o sobie. Zauważa się brak samodyscypliny i cierpliwości; czasem działają nierozważnie hojnie, nieumiarkowanie wspaniałomyślnie, skłonni do pochopnych decyzji i utraty autorytetu z powodu impulsywnych działań. Zawsze chcą osiągnąć wszystko bez refleksji lub wysiłku, by zdyscyplinować się i zorganizować swoje sprawy. Często obiecują znacznie więcej, niż są w stanie realistycznie spełnić, co znacznie podważa ich reputację.

Opozycja, kwadratura: tutaj powinniśmy, przeciwnie, dodać odrobinę radykalizmu. Pragnienie, by postrzegać siebie jako ważnego i niezbędnego, może przerodzić się w urojenia wielkości. Osoba nie jest zadowolona z tego, co posiada; jest zawsze pewna, że wysokość jej pozycji wcale nie odpowiada wielkości jej zasług. Staje się natrętna, domaga się z całej siły godnego uznania, skarży się całemu światu, że nie jest rozpoznawana, nie jest rozumiana, nie jest doceniana. Podejrzliwa, skoncentrowana na sobie, nie widzi poza własnym nosem. Dlatego często może jedynie odrzucać i krytykować to, co jest dla niej niedostępne, czyli władzę, siłę innych, lub uciekać się do podejrzanych, a nawet nielegalnych metod, by je zdobyć. Podstawą jest zawsze bunt przeciwko autorytetowi modelu ojcowskiego.

Osobowość wybuchowa, skłonna do przygód i lekkomyślnych przedsięwzięć, buntownicza, agresywna, uparta, nadmiernie niezależna i kochająca wolność, dumna, frywolna, beztroska, pewna siebie, lekceważąca niebezpieczeństwa, co prowadzi do błędnych osądów. Rozrzutna, lekkomyślna, ekscentryczna, pogardzająca konwencjami społecznymi, drażliwa, porywcza, lubująca się w luksusie oraz niesprawiedliwa. Jeśli dana osoba pracuje nad sobą, te aspekty mogą ukształtować obrońcę sprawiedliwości, bojownika przeciwko złu i wadom społecznym, niesprawiedliwości przełożonych, pragnienie poświęcenia własnego dobra dla innych, bezlękliwość, odwagę, determinację, szlachetność, uczciwość, bezpośredniość i szczerość.

Dziecko na nowo ocenia siebie i przecenia swoje możliwości. Obiecuje więcej, niż jest w stanie spełnić, i trudno mu się ograniczać, powiedzieć „nie”. To z kolei może doprowadzić do uderzenia w jego samoocenę, jeśli nie zdoła sprostać podjętym zobowiązaniom. Potrzebuje pomocy, by nauczyć się być wobec siebie szczerym, wówczas łatwiej będzie mu oceniać swoje realne możliwości. Dziecko czasami czuje, że ojciec oczekuje od niego zbyt wiele, i wówczas być może dziecko stale „upiększa” prawdę o swoich sukcesach, aby usłyszeć od ojca słowa uznania i pochwały.

Możesz skończyć na życiu z czegoś, co nie do końca służy twoim najlepszym interesom. Istnieje tendencja do zapalczywego podejścia do wyboru zawodu, przez co możesz znaleźć się w sytuacji, w której będziesz realizować możliwości, które nie prowadzą donikąd. To swoiste przeciwstawianie się sobie może również doprowadzić do konfrontacji z osobami sprawującymi władzę. Będziesz musiał dokładnie przeanalizować każdy wybór zawodowy, który podejmiesz.

Nadmierny optymizm i nadmiar uczuć wobec ludzi. Obiecują więcej, niż są w stanie spełnić, co szkodzi ich reputacji. Często są aroganccy i ostro wyrażają się. Czasami stawiają swoim bliskim nierealne, nieosiągalne wymagania. Powinni starać się trzymać mocno rzeczywistości, być bardziej obojętnymi i ograniczać przechwałki oraz popisywanie się.