Merkury opozycja Wenus

Opozycja Merkurego: Zanim przemówisz, pomyśl — czy twoje słowa nie obrażą twojej myśli? Opozycja do Merkurego tworzy napięcie między zasadą planetarną a myśleniem racjonalnym. Nie należy zakładać, że silny Merkury w horoskopie gwarantuje inteligencję; ta zależy bardziej od ogólnego poziomu ewolucyjnego, podczas gdy wpływ Merkurego zależy od jego integracji, a nie aspektów. Na niskim poziomie integracji dominujący Merkury tłumi zasadę planetarną mentalnymi kliszami, zniekształcając ją i okaleczając bezlitośnie. Na przykład, w opozycji Merkurego z Księżycem, nacisk na Merkurego prowadzi do myślenia całkowicie formalnego, zgodnego z kliszami społecznymi: aby być zdrowym i szczęśliwym, należy uprawiać poranne ćwiczenia, ożenić się w wieku dwudziestu lat, mieć troje dzieci i pracować bez wysiłku — i żyją, uważając się za szczęśliwych lub nieszczęśliwych w zależności od tego, jak bardzo ich życie odpowiada temu schematowi, całkowicie niezdolni usłyszeć prawdziwego głosu swoich potrzeb, nawet tych najbardziej prymitywnych. Trwa to dopóty, dopóki Księżyc nie przesunie zdecydowanie głównego nacisku w opozycji na siebie, całkowicie podporządkowując Merkurego — lub raczej podporządkowując go — pozwalając wchodzić do umysłu jedynie myślom, które sam Księżyc generuje. Wówczas człowiek może popaść w natrętne myśli o jedzeniu lub prymitywnych, lecz słodkich przyjemnościach, gwałtownie obniżając poziom ewolucyjny swojego zachowania lub prowadząc do silnych frustracji, nerwic albo depresji. Tutaj integracja przebiega poprzez wyjaśnienie roli myśli w wyrażaniu zasady planetarnej, która powinna być przez nią generalnie kierowana, lecz nie kontrolowana w każdym szczególe, a tym bardziej nie zastępowana przez prymitywne schematy mentalne. Z drugiej strony, myśl może również pomóc w rozwoju nowych kierunków i materializacji zasady planetarnej, zamiast stać się jej posłusznym sługą — realne zrozumienie, do którego można dojść po rozwikłaniu chaosu, jaki powstaje, gdy zasada planetarna od dawna dominuje nad Merkurialną. Na wysokim poziomie integracji zasada planetarna zyskuje stabilny kanał do płaszczyzny mentalnej, a człowiek otrzymuje dokładnie te myśli, które są potrzebne do rozwoju tej zasady. To poczucie posłuszeństwa myśli i języka jest nieomylne; w odpowiednich sytuacjach daje absolutną pewność siebie (inni mogą zauważyć ewidentną i bezsporną siłę talentu danej osoby, choć trafniejsze byłoby stwierdzenie, że wynika to ze stabilności dobrze zintegrowanej opozycji). Opozycja Wenus: Niedostateczna miłość świata do ciebie nie jest dowodem jego całkowitego egoizmu. Opozycja do Wenus wprowadza problemy interakcji z otoczeniem, kwestie etyczne i estetyczne, a zwłaszcza emocjonalne — szczególnie miłości — w sfery rządzone przez planetę. Jeśli nacisk położony jest na Wenus, człowiek przesyca się normami społecznymi, konwencjonalną etyką i spotyka zewnętrzne przejawy zasady planetarnej uzbrojony w klisze zbiorowej świadomości i podświadomości. W rzeczywistości każde wyrażenie planety postrzegane jest przez pryzmat estetyczny — a nawet bardziej subiektywnie — przez pryzmat „lubię — nie lubię”, „kocham — nienawidzę”, często mieszając osobiste sympatie i antypatie ze standardami narzuconymi społecznie, które osoba początkowo nie odróżnia od własnych. Jeśli natomiast nacisk położony jest na samą planetę i człowiek internalizuje jej zasadę, Wenus jawi się jako zewnętrzny przeciwnik w postaci wpływów społecznych (często wrogo nastawionych), negatywnych ocen etycznych i estetycznych ze strony świata zewnętrznego, przeciwko którym człowiek może się buntować, nie zdając sobie sprawy, że korzenie antagonizmu tkwią w wewnętrznej nierównowadze między Wenus a zasadą planetarną. Na przykład, w opozycji Wenus z Saturnem, człowiek może odczuwać głęboką chęć poświęcenia się poważnej sztuce. Jeśli podkreśla zasadę wenusjańską — widząc siebie jako wolnego artystę bez zobowiązań poza przebywaniem w sferze Piękna — odrzuca zasadę Saturna, czyli dyscyplinę, skutecznie ją externalizując. Brak prawdziwie trwałego i skupionego wysiłku (wewnętrzna słabość Saturna) prowadzi do aktywacji Saturna zewnętrznie: pojawiają się przeszkody, a świat wydaje się zimny i potępiający. Odwrotnie, internalizacja Saturna — utrwalenie jego zasady, zwrócenie się do wewnątrz, pogrążenie w samotnej, poważnej pracy lub po prostu ignorowanie świata — aktywuje Wenus zewnętrznie: nagle pojawiają się goście z szampanem, zaproszenia na bale, a zalotnicy lub kochankowie ożywają (jeśli Wenus ma harmonijne aspekty), albo wybuchają ostre konflikty społeczne, często z oskarżeniami o egoizm (jeśli Wenus jest pokrzywdzona). Ogólnie rzecz biorąc, poważny aspekt do Wenus podnosi kwestię miłości, a w sferach rządzonych przez planetę w opozycji do Wenus prędzej czy później stanie się palące pytanie, czy pragnie się kochać, czy być kochanym. Integracja prowadzi do trwałego zespolenia zasady planetarnej z wenusjańską: wszystkie przejawy planety stają się doskonale ukształtowane i przesycone miłością do ludzi; w sferach rządzonych przez planetę człowiek zyskuje głębokie zrozumienie innych oraz zdolność wpływania na duże programy społeczne.

Często trudno ci jest docenić niektóre rzeczy, które ludzie myślą i mówią. Skoro nie przywiązujesz dużej wagi do intelektu, pusta gadanina dla samego gadania ma tendencję do pozostawiania cię obojętnym. Możesz nawet złapać się na tym, że mówisz i myślisz rzeczy, których nie lubisz i które są sprzeczne z twoim systemem wartości. Prawdopodobnie nie jesteś wielkim mówcą ani czytelnikiem i nie lubisz się uczyć.