Wenus w opozycji do Saturna

Opozycja Wenus: Niedostateczna miłość świata do ciebie nie jest dowodem jego całkowitego egoizmu. Opozycja Wenus stwarza problemy w sferach rządzonych przez tę planetę — etyczne i estetyczne, nie wspominając o emocjonalnych, zwłaszcza dotyczących miłości. Jeśli nacisk położony jest na Wenus, jednostka wypełnia się normami społecznymi, konwencjonalną etyką i spotyka zewnętrzne przejawy zasady planetarnej w pełni uzbrojone w klisze świadomości i podświadomości publicznej. Ogólnie rzecz biorąc, każde wyrażenie planety postrzegane jest z punktu widzenia estetyki lub, jeszcze bardziej subiektywnie, przez pryzmat „lubię — nie lubię”, „miłość — nienawiść”, gdzie osobliwa mieszanka czysto osobistych sympatii i antypatii miesza się z narzuconymi społecznie standardowymi postawami, których osoba początkowo nie odróżnia od własnych. Jeśli natomiast nacisk położony jest na planetę i jednostka internalizuje jej zasadę, Wenus przejawia się jako zewnętrzny przeciwnik w postaci wpływów społecznych (często wrogo nastawionych), negatywnych ocen etycznych i estetycznych ze strony świata zewnętrznego, przeciwko którym osoba może toczyć zacięte boje, nie zdając sobie sprawy, że korzenie antagonizmu tkwią w wewnętrznej nierównowadze między zasadami Wenus a planetą. Na przykład w opozycji Wenus–Saturn jednostka odczuwa głęboką chęć poświęcenia się poważnej sztuce. Jeśli kładzie nacisk na zasadę Wenus — to znaczy postrzega siebie jako wolnego artystę, który nie ma żadnych zobowiązań poza przebywaniem w świecie Piękna — odrzuca zasadę Saturna, czyli dyscyplinę, skutecznie ją externalizując, a brak prawdziwego, celowego wysiłku (wewnętrzna niedbałość, czyli słabość Saturna w świecie wewnętrznym) prowadzi do aktywacji Saturna w świecie zewnętrznym: pojawiają się różne przeszkody, a wrażenie, że świat zewnętrzny jest zimny i nie aprobuje osoby, staje się coraz silniejsze. Odwrotnie, internalizacja Saturna — utożsamienie się z jego zasadą, kiedy jednostka zwraca się do wewnątrz, pogrąża się w samotnej, poważnej pracy lub po prostu całkowicie ignoruje świat — aktywuje Wenus w życiu zewnętrznym: nagle pojawiają się goście z szampanem, zaproszenia na bale, zalotnicy lub kochankowie (jeśli Wenus ma harmonijne aspekty) albo ostre konflikty społeczne, często z oskarżeniami o egoistyczne zachowanie (jeśli Wenus jest pokrzywdzona). Ogólnie rzecz biorąc, główny aspekt Wenus podnosi kwestię miłości, a w sferach rządzonych przez planetę w opozycji do Wenus pytanie o to, czego osoba naprawdę pragnie — czy chce kochać, czy być kochaną — staje się w pewnym momencie bardzo palące. Przepracowanie tego aspektu prowadzi do trwałego zespolenia zasady planetarnej z wenusjańską: wszystkie przejawy planety stają się doskonale ukształtowane i przesycone miłością do ludzi; w sferach rządzonych przez planetę jednostka zyskuje głębokie zrozumienie innych oraz umiejętność wpływania na duże programy społeczne. Opozycja Saturna: Osoba wyraźnie słyszy głos rozsądku, ale ją odrzuca. Opozycja planety do Saturna konkretyzuje kwestię wewnętrznej dyscypliny i zewnętrznych ograniczeń w obszarach z nią związanych. Ogólnie rzecz biorąc, główny aspekt między planetą a Saturnem rodzi głęboką chęć gruntownego zrozumienia jego zasady, która początkowo przedstawiona jest w czyimś horoskopie w mocno zamrożonej i nieprzepracowanej postaci. W przypadku opozycji charakterystyczny jest opór przed przepracowaniem i pogłębieniem zasady planetarnej, który przejawia się w tym, że gdy tylko osoba zebrana wewnętrznie skupia się i zaczyna dokładnie przyglądać się problemowi, natychmiast traci on substancję, staje się płaski i całkowicie nieciekawy. Nieprzepracowany Saturn zabija wszelkie życie w każdej sprawie, której dotknie, a w tym przypadku to życie wypychane jest na zewnątrz, co oznacza, że zasada planetarna niespodziewanie ujawnia się w świecie zewnętrznym i wydaje się całkowicie niedostępna. W rezultacie osoba zyskuje fałszywe wrażenie, że zasada planetarna jest dla niej całkowicie niedostępna — co można jeszcze jakoś znieść w przypadku Plutona, ale jest znacznie trudniejsze w przypadku Wenus lub Księżyca, gdzie możliwe są frustracja, nerwice i całkowita emocjonalna sztywność. Z drugiej strony, próby położenia nacisku na zasadę planety i utożsamienia się z nią często towarzyszy całkowite lekceważenie zasady Saturna — czyli głębi i starannej pracy wewnętrznej — a jednocześnie prowadzi do wzmocnienia sztywnych saturnowych ograniczeń w obszarach rządzonych przez planetę. Tutaj karma wymaga od osoby bardzo precyzyjnego współdziałania zasad planety i Saturna — czyli koniecznej samokontroli i precyzji w obranym kierunku. Przy słabym przepracowaniu i zwłaszcza niezgrabnych, wymuszonych podejściach (których Saturn nie toleruje) planeta może dosłownie utknąć w martwym punkcie (jej zasada zamrożona w najniższej oktawie Saturna), a wydobycie jej stamtąd staje się bardzo trudne; pomoc przychodzi poprzez przepracowanie Neptuna i Plutona oraz harmonijne wpływy Jowisza lub Chirona. Na wysokim poziomie ta opozycja daje niezwykłą precyzję, głębię i skuteczność w przejawach planety, a także wielką stabilność w sferach przez nią rządzonych, dzięki mądrości i dalekowzroczności.

Tacy ludzie są zwykle dręczeni chronicznym niezadowoleniem z życia. Są jednocześnie nieśmiali, wrażliwi i emocjonalnie skąpi, często musząc poświęcać przyjemność dla pracy, co może być bardzo przygnębiające. Dlatego wielu uważa ich za zimnych, a nawet ograniczonych. Ciągle bronią się przed czymś lub kimś, ciągle boją się być źle zrozumiani i porzuceni. Ich życie często naznaczone jest problemami w relacjach z rodzicami, dlatego czują się znacznie lepiej, gdy wyprowadzają się z domu. Tacy ludzie mają trudności z wyrażaniem prawdziwych uczuć, przez co muszą w życiu wielu rzeczom ustępować innym. Rzadko zawierają małżeństwo przed 28. rokiem życia, zwłaszcza że wczesne związki rzadko bywają szczęśliwe. Najważniejsze dla nich jest nauczenie się, jak porozumiewać się z innymi. Dążą do trzeźwości i opanowania, rygoru i wytworności stylu we wszystkim, co robią, lecz czasem niepotrzebnie zawężają zakres swoich działań i całkowicie rezygnują z łagodności i hojności. Ich samodyscyplina nie powinna przerodzić się w powściągliwość i pusty ascetyzm. Tacy ludzie otwarcie dążą do związków erotycznych, lecz rzadko osiągają pełne wzajemne zrozumienie z partnerem. Z tego powodu ich życie erotyczne często przybiera bardzo nieoczekiwany, jeśli nie perwersyjny, obrót. Często są przebiegli i antyreligijni. Życie rodzinne przynosi im wiele trosk i zmartwień. Pomimo wyraźnego pragnienia przyjemności, często mają niskie libido, co dodatkowo utrudnia i komplikuje ich sytuację. Charakteryzują się pewną powściągliwością uczuć, nadmierną nieśmiałością, nadmierną formalnością w zachowaniu i melancholią. Często kochają nieszczęśliwie i są zazdrośni, lecz bez powodu. Tacy ludzie cechują się rozwagą w pracy i powściągliwością w miłości.

Przyczyną rozczarowań emocjonalnych i trudności finansowych. Nieszczęśliwa miłość, niewielkie szczęście w życiu. Depresja, gdyż Saturn niszczy naturalną skłonność Wenus do radości. Z powodu długotrwałego niedostatku i ciężkich obowiązków stają się oziębli i gorzkie. Często nieszczęśliwe małżeństwo, z partnerem nieszczęśliwym, ubogim, nieudolnym, nieuprzejmym, dominującym lub w podeszłym wieku. Możliwe jest małżeństwo bez miłości. Skromne dochody z powodu niskiej pozycji, samolubnego i skąpego szefa. Przyjaciele ich nie rozumieją, a ich przyjaciele są znacznie starsi. Trudności w relacjach. Są powściągliwi, przez co niepopularni. Małżeństwo jest opóźnione lub wcale nie następuje. Rodzice mogą być negatywnym wpływem, gdyż są ubodzy, nadmiernie surowi, oziębli, tyraniczni lub zmuszają do podejmowania zbyt ciężkiej pracy zbyt wcześnie.

Opozycja, kwadratura: pesymizm w miłości. Osoba boleśnie przeżywa każde rozstanie, zerwanie, a wszystko jawi się jej w ciemnych barwach: „To się źle skończy”, „To nie potrwa długo”... Często u podstaw leży uraz psychiczny przeżyty w dzieciństwie. Może to prowadzić do nienasycenia i nadmiernych oczekiwań w miłości. W efekcie pojawiają się ciągłe troski i męki, nieustanne wątpliwości co do uczuć okazywanych przez innych. W najgorszym przypadku może prowadzić do moralizatorstwa i tendencji do wydawania najsurowszych osądów.

Twoje dziecko jest rozumne, sprawiedliwe i powściągliwe w okazywaniu miłości. Możliwe, że jest nieśmiałe, lękliwe i ma niskie poczucie własnej wartości. Wydaje mu się, że musi zrobić coś ważnego, bardzo konkretnego, aby być kochanym. Czasami może odczuwać lęk, że miłości wcale nie ma lub że miłość rani. Rodzice powinni pomóc mu poczuć granice, które sam stawia, starając się bronić się przed bliskością. Sami zaś muszą dawać mu wystarczająco dużo ciepła i miłości, nie wywierając na nie presji emocjonalnej.

Emocjonalne rozczarowania i trudności finansowe. Nieszczęśliwa miłość. W życiu jest niewiele szczęścia. Depresja. Z powodu długotrwałego niedostatku i ciężkich obowiązków stają się oziębli i gorzcy. Często – nieszczęśliwe małżeństwo, partner jest nieudacznikiem, a do tego chamski. Albo starszy mężczyzna. Możliwy związek z rozsądku, bez miłości. Skromne dochody z powodu niskiej pozycji. Trudności w relacjach z szefem, przyjaciółmi, rodzicami.

Nie lubisz reguł i wolisz żyć w nieładzie, niż podporządkowywać się zewnętrznym regulacjom. Twój indywidualny system wartości prowadzi cię do konfliktów z innymi, zwłaszcza z tymi, którzy sprawują władzę. Rzadko doceniasz prawo w jakiejkolwiek formie i niemal za każdym razem je kwestionujesz. Trwasz w ignorowaniu swoich obowiązków, pozwalając, by się nagromadziły, aż nieunikniona staje się konfrontacja. Nadużywający.