∿ Cyclische indices

De Barbo-index in eenvoudige bewoordingen

André Barbault stelde voor om de som te berekenen van de hoekafstanden tussen alle paren van langzame planeten: Jupiter, Saturnus, Uranus, Neptunus en Pluto. Vijf planeten leveren tien paren op, en de som van deze afstanden wordt één getal per datum.

Wanneer het getal laag is, zijn de langzame planeten geconcentreerd in één sector van de hemel. Wanneer het hoog is, zijn ze gelijkmatig verspreid. Barbo vergeleek de minima van de index met perioden van wereldwijde crises en toonde aan dat deze samenvallen met jaren van maximale spanning, met name 1914 en 1940.

Hoe de grafiek te lezen

Niet het absolute niveau is belangrijk, maar de vorm van de curve: een scherpe daling naar het minimum en de snelheid waarmee de index zich daarna herstelt. De daling beschrijft een compressie, de stijging een ontlading, en juist op de overgangen levert de geschiedenis de meeste gebeurtenissen op.

Mundane astrologie werkt niet met een afzonderlijk persoon en voorspelt geen data. De index toont de achtergrond van een tijdperk, en deze dient dan ook zo gebruikt te worden: als een schaal van een eeuw, niet als een voorspelling voor een kwartaal.

• • Grafiek van de index voor elke gewenste periode
• • Planetaire concentratie als tweede schaal van hetzelfde fenomeen
• • Minima en maxima met data en markeringen op de as

Beperkingen van mundane methoden

De index noemt geen landen en geen gebeurtenissen. Deze beschrijft de spanning van de algemene achtergrond, en elke poging om hieruit een concrete voorspelling af te leiden vereist apart werk met kaarten van staten, eclipsen en ingressies.

De correcte praktijk is als volgt: de index geeft een kader voor de periode, en binnen dit kader worden specifiekere technieken toegepast. De omgekeerde volgorde, waarbij onder een reeds getrokken conclusie een geschikt minimum op de grafiek wordt gezocht, geeft achteraf de illusie van precisie.